Een kerst voor in de boeken

Het meisje had het koud. Haar neus voelde koud. Haar vingers ook. Zelfs haar benen, ondanks de gele maillot die mama haar had laten aantrekken. Kleine sneeuwvlokjes dwarrelden door de lucht en landden op haar mouwen. Sommige smolten meteen. Andere bleven nog even liggen. Voor haar piepte bij iedere stap een stukje van mama’s roze jurk onder haar jas vandaan. Blonde haren dansten in de wind.

Mama was mooi. De mooiste van de hele wereld.

Toen keek mama over haar schouder. ‘We zijn er bijna, pumpkin. Nog eventjes volhouden.’

Dat zei mama al heel lang.

Ze nam grotere stappen om mama bij te houden. ‘Hoelang nog?’

Mama draaide zich om en kwam naar haar toe. Ze hurkte neer en trok haar muts verder over haar voorhoofd. ‘Echt niet lang meer. Kijk maar.’

Ze volgde mama’s blik. Aan de overkant van de straat fonkelden lichtjes in het donker. Midden in een etalage stond een grote kerstboom vol gekleurde ballen en gouden strikken. Bijna vergat ze hoe koud ze het had.

Mama pakte haar hand en samen staken ze de straat over.

Toen mama de deur openduwde, rinkelde er een belletje. Binnen was het lekker warm.

Achter in de winkel klonk een vrolijke stem. ‘Ik kom eraan!’

Ze keek om zich heen. Overal stonden boeken. In kasten die tot aan het plafond reikten, op planken en in stapels op de grond. Het waren meer boeken dan ze ooit bij elkaar had gezien.

‘Dat zijn wel duizend verhalen,’ fluisterde mama in haar oor.

Een meneer met vriendelijke ogen kwam uit de achterkamer. ‘Welkom, welkom.’

Mama lachte stralend. ‘Wat is het hier prachtig.’

‘Dank u wel.’ Toen keek de meneer naar haar. ‘Houd jij van boeken?’

Ze tuurde naar haar glanzende zwarte schoentjes en haalde haar schouders op.

‘Niet zo verlegen, popje,’ zei mama.

‘Dat geeft helemaal niets,’ zei de meneer. ‘Mijn zoon kijkt ook liever eerst de kat uit de boom.’

‘Nou, zo is ze meestal niet, hoor. Mijn kleine kletskous.’

‘Ik denk dat ik wel een mooi boek voor jou heb,’ zei de meneer. ‘Loop maar mee.’ Hij liep naar de tafel met kinderboeken en pakte er een van de stapel. Op de voorkant zat een meisje op een houten krat. Hij legde het boek in haar handen. ‘Dit is Matilda. Matilda is een slim meisje en ze is dol op…’

‘Boeken,’ fluisterde ze. Daar stond de kaft vol mee.

De meneer knikte tevreden. ‘Inderdaad. Om Roald Dahl zelf te citeren: “Boeken brachten haar naar nieuwe werelden en lieten haar kennismaken met bijzondere mensen die spannende levens leidden.” Lees maar eens een stukje. Als je het wat vindt, mag je het houden.’

Ze kroop op het kussentje in de vensterbank en sloeg het boek open. Ze las de eerste zin. En toen de tweede. De letters werden woorden en de woorden werden plaatjes in haar hoofd. Voor ze het wist, was ze niet meer in de boekwinkel maar ergens anders. Ergens waar van alles kon gebeuren.

Ze vergat de sneeuw. Ze vergat haar koude voeten. Ze vergat zelfs bijna dat mama er was. Alleen mama’s lach klonk af en toe boven de kerstmuziek uit.

Pas toen er buiten iets bewoog, keek ze op. Ze kneep haar ogen samen en drukte haar neus plat tegen het raam. Aan de overkant van de straat maakte een jongen een sneeuwpop. Die was bijna even groot als hijzelf. De jongen gaf de sneeuwpop een wortel als neus en knoopte daarna een sjaal om zijn nek. Toen deed hij een stap achteruit om zijn nieuwe vriend te bekijken.

Opeens keek de jongen op. Recht naar haar. Hij glimlachte en stak zijn hand op. Even aarzelde ze. Toen zwaaide ze terug.

Daarna sloeg ze haar boek weer open. De letters hadden geduldig op haar gewacht.